Δημοσιεύθηκε στην Stars

Be my Valentine…(or not?)

Οφείλω να το ομολογήσω, ποτέ δεν μου άρεσε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ίσως γιατί έβρισκα χαζά & ηλίθια τα χιλιάδες κόκκινα gadgets σε σχήμα καρδούλας που έπρεπε αναγκαστικά να λάβεις ή να πάρεις ως δώρο- τρόπαιο και συνάμα αποδεικτικό για τη σχέση σου. Ίσως γιατί όταν ήμουν στο σχολείο, ποτέ δεν πήρα το αρκουδάκι με την καρδούλα από το αντικείμενο του πόθου μου, κι έτσι μου έμεινε βαθύ τραύμα. Στα 16, αν δεν λάμβανες έστω μια (τελείως κιτς) κάρτα σε σχήμα καρδιάς, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, ήσουν ένα τίποτα. Στην εφηβεία είναι τόσο εύκολο να νιώσεις «αγάπη» και μάλιστα σε …κινηματογραφικές διαστάσεις, ακριβώς επειδή δεν έχεις ακόμη ιδέα πόσο σύνθετη, πολύπλοκη και συνάμα εκπληκτική είναι. Αλλά και πόσο λίγη αποδεικνύεται μέσα στην καθημερινότητα που μας συνθλίβει στο πέρασμά της, ή πόσο ατελής και γεμάτη γωνίες τόσο από εκείνους που μας τη δίνουν, όσο κι από μας που την μοιράζουμε-σχεδόν πάντοτε υπό όρους. Και πόσο γενναιόδωρη και μεγαλειώδης και συγκλονιστική μπορεί να γίνει, όταν είναι αληθινή, μέσα από όλες τις ανηφόρες και τα βάραθρα. The real thing, despite everything…

b7511993-c8ab-426c-980a-297a88ed011b-339x480

Σ’ αυτό το ταξίδι που λέγεται Ζωή, είμαστε όλοι κομμάτι ενός πολυδιάστατου πάζλ, και ο κάθε ένας από εμάς είναι απαραίτητος, για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Αυτό το κομμάτι όμως, δεν  είναι ποτέ λείο και γυαλιστερό και τέλειο δεν θα λειτουργούσε άλλωστε αν ήταν! Είμαστε όλοι «τέλεια ατελείς»  κι αυτό είναι το νόημα της αληθινής αγάπης: θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε όχι μόνο το μικρό, λαμπερό, λείο κομμάτι του πάζλ που ο καθένας μας κουβαλάει, , αλλά και τις  άμορφες,  ανώμαλες πλευρές γύρω-γύρω  στις άκρες που ίσως να είναι και λίγο σκισμένες με τα χρόνια επειδή είναι αυτές που μας επιτρέπουν να βρούμε τη θέση μας στο σύνολό αυτού του παζλ. 

Από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας-ειδικά εμείς οι γυναίκες- ψάχνουμε την αγάπη. Προσδιοριζόμαστε από αυτήν, ορίζουμε τη ζωή μας, την πορεία μας και το μέλλον μας εξαιτίας της, νιώθουμε άδειες ή άδειοι αν δεν την έχουμε. Σπαράζουμε στην απουσία της, και ευτυχούμε στην ψευδαίσθησή της. Η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αγάπη.

Μου πήρε, όμως, πολύ καιρό να καταλάβω κάτι που διάβαζα σε όλα τα New Age βιβλία που υπάρχουν στα ράφια μου: η μεγαλύτερη αγάπη είναι εκείνη που νιώθουμε για τον εαυτό μας. Όσο εξακολουθούμε ν’ αγαπάμε μέσα από τα μάτια των άλλων τον εαυτό μας, τόσο πιο δύσκολο είναι να εισπράττουμε αγάπη: όχι τη συμβατική, κοινωνική, συμβιβασμένη και γεμάτη προσχήματα και κατεβασμένα βλέμματα εκδοχή της, αλλά την αληθινή, πλούσια, ειλικρινή αγάπη, την μπολιασμένη με μόχθο και κάματο και πισωγυρίσματα. Την χωρίς όρους αγάπη-σχεδόν ανέφικτη στην τρισδιάστατη σφαίρα της Γης.  Ναι,ξέρω, είναι πολύ δύσκολο να την προσεγγίσουμε-σαν να θες να φτάσεις στο Φεγγάρι με τα πόδια…αλλά όσο περισσότερο το προσπαθούμε με ανοιχτό το chakra της Καρδιάς, χωρίς κριτική, με όσο το δυνατόν λιγότερο Εγώ, αλλά χωρίς να αφήνουμε τον άλλο να μας λιώνει, και χρησιμοποιώντας τη διάκριση και τα νοητικά μας εργαλεία για να καταλάβουμε αν μπορούμε πραγματικά να συμπορευτούμε με εκείνον τον Άλλο ή την Άλλη, τότε θα τη βιώσουμε.

Τιμώντας και φροντίζοντας πάνω από όλα εμάς. Κάθε μέρα της ζωής μας.

Ακατόρθωτο; Μπορεί. Αξίζει τον κόπο;Οπωσδήποτε.

Οι καλύτερες σχέσεις είναι εκείνες όπου συν-χωρούμε ο ένας τον άλλο. Όταν επιτρέπουμε, μετά από πολύ κόπο και αγώνα, και σύγκρουση, ακόμη και αίμα, στον Άλλο/Άλλη να είναι ο Εαυτός του.  Αγαπάμε καλύτερα και περισσότερο όταν έχουμε αγαπήσει τον εαυτό μας πρώτα.

Loving-yourself

Η αυριανή Πανσέληνος, με ανάδρομο Ερμή, βρίσκεται στις 26 μοίρες του μεγαλόπρεπου, μεγαλόκαρδου & γενναιόδωρου Λέοντα, με απέναντι τον ουμανιστή και ανεξάρτητο Υδροχόο που εκφράζει την αγάπη για το σύνολο και τον Άνθρωπο γενικότερα. Η ένταση της ηλιακής φωτιάς (Λέων) ξεχύνεται μέσα από το τσάκρα της καρδιάς, δηλώνοντας ταυτόχρονα πόσο ωραίο και απολαυστικό είναι να εκφράζουμε τη μοναδικότητα του ατόμου (Υδροχόος). Ο χτύπος της καρδιάς μας τροφοδοτείται από το Θεϊκό πνεύμα και ο σκοπός μας στη Γη είναι να εκδηλώσουμε αυτή την καταπληκτική δύναμη, τη Θεϊκή μας διάσταση, εδώ, στο φυσικό επίπεδο.  Αφήστε την Πανσέληνο να σας «ανοίξει» την καρδιά, αναγνωρίζοντας όλους τους άλλους ως μια δική σας αρμονική έκφανση και εκδοχή.

Και για τους αθεράπευτα ρομαντικούς, Happy Valentine’s Day!

//

Advertisements

Συντάκτης:

A self-confessed foodie who devours books and chocolate with chili, loves literature, red wine, cinema, poetry, Shakespeare, T.S. Elliot and philosophy & all things magickal. I could live on pasta, eggs benedict, truffles, dark chocolate and candied ginger. I think that eating & drinking your way through countries and continents is the best way to live and travel. What would life be without love, food & traveling after all?

2 σκέψεις σχετικά με το “Be my Valentine…(or not?)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s