Δημοσιεύθηκε στην Food

Ο κλέφτης των λεμονιών

Αν υπάρχει κάτι που με πληγώνει πολύ στην Ελλάδα (και είναι πολλά αυτά που με πληγώνουν) είναι η αδιαφορία και η αμέλεια. Δεν έχουμε μάθει να νοιαζόμαστε για το μεγαλύτερο από το «δικό μας», για το κοινό καλό, για το καλό του διπλανού μας-ή τουλάχιστον δεν το έχουν μάθει οι πολλοί, αλλά μόνο οι λίγοι.

Μέσα σ’ αυτή την καθημερινότητα της αδιαφορίας, της αμέλειας και του ωχαδερφισμού, που κλωτσάμε ό,τι βρίσκουμε κάτω αντί να το μαζέψουμε, βρίσκω ότι το μικροπεριβάλλον γύρω μου υποφέρει. Τα πεζοδρόμια είναι πολλες φορές κατεστραμμένα, τα χωράφια και ο αγροί που ενυπάρχουν με τα πυκνά δομημένα τετράγωνα είναι γεμάτα σκουπίδια, τα δέντρα στις αυλές κατάφορτα με καρπούς που σαπίζουν και πέφτουν, αναξιοποίητοι.

lemon_wallpaper_fruit_2-t1

Έχω την τύχη να ζω στα βόρεια προάστια της Αθήνας, ανάμεσα στον Παράδεισο Αμαρουσίου και το Πολύδροσο Χαλανδρίου. Η Ρεματιά είναι κοντά και η φύση ειναι υπέροχη, ακόμη κι αυτή την εποχή που μοιάζει άνοιξη και όχι χειμώνας.

Κάνω βόλτα στη γύρω περιοχή και γεμίζω τα πνευμόνια μου με ευεργετικές ανάσες, γεμάτες αρώματα γιασεμιών. Σχεδόν καθημερινά βλέπω κάτω πεσμένα νεράτζια, μανταρίνια, λεμόνια από τα δέντρα της περιοχής.

Γιατί ο κόσμος δεν μαζεύει τα φρούτα από τα δέντρα; Σε μια εποχη τόσο δύσκολη, που ακόμη και οι 2-3 ελιές που αποδίδουν καρπούς είναι πολύτιμες για τον ξεπαραδιασμένο νεοέλληνα, τα λεμόνια γιατί σαπίζουν στα πεζοδρόμια και στους κήπους μας;

Είναι ίσως επειδή είναι φτηνά; Προτιμούμε από αμέλεια και αδιαφορία να αγοράζουμε τα ξενόφερτα από τη Λατινική Αμερική λεμόνια, που έχουν φουρνιστεί για να πάρουν αυτό το έντονο κίτρινο χρώμα; Έχει περισσότερη αξιοπρέπεια αυτή η αγορά,παρά να σκύψουμε να μαζέψουμε όσα έχουν πέσει στο δρόμο ή σαπίζουν στο πεζοδρόμιο, μπροστά στα μάτια μας;

Έτσι αξιοποιούμε τα δώρα της φύσης; Η μήπως είναι υποτιμητικό να μαζεύουμε φρούτα;

Μπορούμε να κάνουμε μαρμελάδες, σάλτσες, χυμούς, γλυκά, να τα χρησιμοποιήσουμε με άπειρους τρόπους, να ενισχύσουμε το ανοσοποιητικο μας πίνοντας το χυμό από μισό λεμόνι, κάθε πρωί. Αποτοξινωτικός και μια ένεση βιταμίνης C για τον οργανισμό μας. Τζάμπα είναι, δοκιμάστε το!

Κι έτσι, αποφάσισα ν’αρχισω να «κλέβω» λεμόνια συστηματικά. Τα μαζεύω από το δρόμο,από αυλές με κίνδυνο να με κυνηγήσουν και να ζήσω τον απόλυτο εξευτελισμό, από τη λεμονιά στον κήπο της δικής μου πολυκατοικίας.

Έχουν  αρχίσει και μεγαλώνουν τα λεμόνια, είναι ζουμερά, γεμάτα χυμό, όσα τα βλέπει ο ήλιος κιτρινίζουν ελαφρώς.

Χθες γέμισα μια σακούλα με λεμόνια από τη διπλανή εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία, που είναι γεμάτη με άγρια βλάστηση, οπωροφόρα δέντρα και λουλούδια, ένας οργιαστικός κήπος γεμάτο χρώματα και καρπούς σαν πίνακας του Gauguin.
Λεμόνια μικρά, πρασινοκίτρινα, ζουμερά, βιολογικά και ακέρωτα. Αυτά έχουν οι κήποι δίπλα μας, σε αφθονία.
Θα φτιάξω lemon curd, μαρμελάδα λεμόνι, κοτόσουπα με χυμό και ξύσμα λεμονιού και πολλά άλλα. Και θα συνεχίσω να κλέβω λεμόνια.

Advertisements

Συντάκτης:

A self-confessed foodie who devours books and chocolate with chili, loves literature, red wine, cinema, poetry, Shakespeare, T.S. Elliot and philosophy & all things magickal. I could live on pasta, eggs benedict, truffles, dark chocolate and candied ginger. I think that eating & drinking your way through countries and continents is the best way to live and travel. What would life be without love, food & traveling after all?

5 σκέψεις σχετικά με το “Ο κλέφτης των λεμονιών

  1. Έχεις δίκιο.Εγώ δυστυχώς εκεί που μένω, έχει λίγο πράσινο, λίγες νερατζιές μόνο στα πεζοδόμια, που σκορπούν με άρωμά τους στον δρόμο, θυμίζοντας μας λίγο φύση.

  2. Όποιος βρίσκει «ορφανά» λεμόνια το καλοκαίρι, που είναι στα πάνω τους, επιβάλλεται να μαζεύει όσο περισσότερα μπορεί! Σε τέτοιες, μεγάλες ποσότητες, επειδή δεν μπορώ να τα καταναλώσω όλα πριν σαπίσουν (αδύνατον!), πρώτα αφαιρώ προσεκτικά την κίτρινη φλούδα τους (χωρίς άσπρο, γιατί πικρίζει) με ένα κοφτερό μαχαιράκι και την βάζω σε σακουλάκι και στην κατάψυξη για μελλοντική χρήση στην μαγειρική. Έπειτα, στύβω τα λεμόνια και βάζω τον χυμό τους σε σακούλες για παγάκια. Τώρα, που δεν έχει λεμόνια (εισαγωγής, δεν παίρνω), χρησιμοποιώ τα λεμονο-παγάκια.

    1. Εύα, συμφωνώ μαζί σου! Σήμερα μάζεψα μια μεγάλη σακούλα με λεμόνια και μανταρίνια από τη διπλανή μονοκατοικία. Η ιδέα για τα λεμονο-παγάκια είναι καταπληκτική!

  3. Και τα κακόμοιρα τα νεραντζάκια, που πέφτουν ξεχασμένα πέντε-πέντε από τις νεραντζιές του κήπου της πολυκατοικίας μας, γίνονται υπέροχο γλυκό κουταλιού, κάθε χρόνο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s